طنین لحظه هایی را دوست میدارم

که در آغوش صدای ناقوس کلیسایی آرام آرمیده ام

و گوسفندانی را در چرا به نظاره نشسته ام

طنین لحظه هایی را دوست میدارم

که باران میبارد

میبارد باران

طنین لحظه هایی را دوست میدارم

که هم آغوشی پیچک ودیوار و درخت را میبینم

طنین لحظه هایی را دوست میدارم

که ثانیه ای متولد میشود

طنین لحظه ای را دوست میدارم

که تو باشی ومن

من باشم وتو

طنین لحظه ای را دوست میدارم

که طنین لحظه ای باشد

امروز سری به خانه تو کشیدم
 شعری از خود دیدم
فهمیدم تا زمان زمان است باید سرود
و فهمیدم دل چه می تابد
بلندتر از خورشید و سپیدتر از مهتاب
آسمان و دشت درخت و پیچک
وشبی پر از سکوت  ستاره ها  و خالی از همهمه
نقل گویش بی لهجه افکاری آسمانی است
 که زبان بر زبان خدا می گذارد
 و چشم در چشم آب
 تنه به تنه گلهای خوشبوی خوشبختی
و جاری و پاک و زلال می رود تا پای قلب
 و تواوش شبنم احساس
چه زیبا بر گلبرگ خاطر می نشیند .
سالی گذشت
بر فراز دشت شعرم پرواز می کردم
 آن گلواژه پیچک برایم خاطره بود
 و از فراز شعر هایم دو باره بالی برایت گشودم
این پرواز را مدیون تو بودم

سراج فتاحی

ببینینم چقد خوشکل شدم

امروز بهد ۱۰ روز خاله جونم اومد پیشم

من نشناختمش